طلاى ميناكارى (صبى اهواز)
صابئين مندائي را مي‌توان مردماني صنعت‌گر و شهرنشينی دانست كه نمي‌توان ايشان را از «طلاي اهواز» يا «طلاي صبي» و ميناكاري جدا کرد تا آنجا که در خوزستان برخی از مردم عامی از اصطلاح طلافروش برای خطاب و معرفی صابیئن استفاده می کنند، نقره و مینا کاری شاید شغل اجدادی و باستانی این قوم باشد ،چرا که اینان پیش از حضور در جلگهء خوزستان ،در محلی در فلسطین امروزی به نام مدیان mediyan زندگی می کرده اند که در زبان سریانی بطور واضح و روشن به معنای مرد نقره کار می باشد.]
صنعت ميناكاري روي طلا و نقره ،گونه‌اي از صنايع دستي است كه منحصر به صابئين مندائي بوده و غير از ايشان كسي در خوزستان به اين هنر و صنعت اشتغال ندارد. طرح‌هايي كه مندائيان براي ميناكاري به كار مي‌برند، طرح‌هايي برگرفته از حال و هوا و فرهنگ عمومي منطقه است. نقوش قايق و نخل و شتر بيشترين نقش‌هاي به كار رفته در ميناكاري مندائيان هستند و به كارگيري اين نقوش ويژه مهر ميناكاري مندائي است،هر چند که جواهر کاران کشورهای عربی مانند یمن و حجاز نیز دقیقاً همین طرحها و نقوش را تقلید نموده اند ولی بنا به اقرار همهء صنعتگران این هنر ،نقوش مندایی از زیبایی و حس خاصی برخوردار است که سایر اقوام و ملل از آن بی بهره اند. ميناكاري‌های اهواز معمولاً در بخشي از مغازهء طلا و نقره فروشي انجام مي‌شود و كارگاه‌هاي مستقلي براي انجام این کار وجود ندارد. روال كار براي ميناكاري به اين صورت است كه ابتدا صفحات طلا يا نقره به اندازه‌هاي مناسب براي ساختن قطعهء موردنظر بريده مي‌شود و سپس روي قالب گذاشته مي‌شود و با كوبيدن، طرح موردنظر را روي آن نقش مي‌كنند. پس از آن،قطعه را كمي با سوهان مي‌سايند تا قسمت‌هاي برجسته آن با یکدیگر هم طراز شوند. بعد از آن پودر مخصوص ميناكاري را روي قطعه قرار مي‌دهند. اين پودر به رنگ سياه و متشكل از نقره و مس و گوگرد است كه در اثر حرارت ذوب مي‌شود و به شكل لعاب در مي‌آيد. براي اينكه پودر مينا به لعاب تبديل شود، قطعه را كه رويش با پودر پوشانده شده است با آتش حرارت مي‌دهند تا پودر ذوب شده و روي قطعه پخش شود.